افغانستان و ایالات متحده: میراث فداکاری و افقهای پایدار | سخنرانی در پنتاگون
نکات مهم:
- سپاسگزاری از آمریکا: از فداکاریهای مردم ایالات متحده برای آزادی افغانستان از سال ۲۰۰۱ به اینسو قدردانی میکنیم.
- امید برای دختران: اکنون میلیونها دختر افغان به مکتب میروند و آزادانه برای آینده خود رویاپردازی میکنند.
- ادای احترام به قربانیان: به جانباختگان و مجروحان نیروهای آمریکایی، از جمله جنرال گرین، ادای احترام میکنیم.
- میراث ماندگار: نیروهای امنیتی افغان در پرتو شراکت و مسلکیسازی ایالات متحده تقویت شدهاند.
- شراکت پایدار: همکاری میان افغانستان و آمریکا در مبارزه علیه تروریزم همچنان حیاتی و ضروری است.
- از جنگ تا تجارت: "راه شمالی" که زمانی مسیر تجهیزات بود، اکنون به دهلیز لاجورد برای صلح و تجارت مبدل شده است.
- پاسخگویی و خودکفایی: افغانستان به شفافیت و مدیریت آیندهاش توسط خود افغانها متعهد است.
- مبارزه مشترک: دفاع از افغانستان به معنای دفاع از آزادی جهانی و نسلهای آینده است.
بسم الله الرحمن الرحیم
داکتر صاحب عبدالله، وزیر امور خارجه آقای کری، وزیر دفاع آقای کارتر، جنرالان، کارمندان پنتاگون و خانم ریس؛ خرسندم که امروز در حضور شما قرار دارم. پیش از هر چیز، میخواهم مراتب امتنان و سپاسگزاری ملت افغانستان را به شما و عموم مردم ایالات متحده آمریکا ابراز نمایم؛ مردمی که پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، برای تأمین آزادی و ایجاد امید در افغانستان، قربانیهای بسیاری را متحمل شدهاند.
خانم ریس! من پیامرسان سلامِ سه میلیون دختر جوان افغان هستم که امروز به مکتب میروند. چهارده سال قبل، حتی یکی از این دختران اجازه نداشت در مکتب باشد. امروز هر یک از آنان آرزوهایی در سر دارند که مشابه آرزوهای شماست. زمینهساز این امیدواری برای کودکان افغان، پدر شما بود؛ از او تشکر کنید و به یاد داشته باشید که او برای ایجاد این تغییر بزرگ در افغانستان تلاش کرده است.
خانواده محترم جنرال گرین! در ۱۸ مارچ، من در مراسم فراغت اکادمی نظامی وزارت دفاع ملی افغانستان شرکت داشتم؛ جایی که جنرال گرین با کمال شجاعت و مهربانی در آن خدمت کرده بود. آنچه توجه مرا جلب کرد، حضور افسران زن بود که برای پاسداری از قانون اساسی سوگند یاد کردند. در کنار آنها، مردان جوانی از سراسر افغانستان حضور داشتند که در نگاهشان تعهد، اراده و امید موج میزد. این احترامی است به میراثی که جنرال گرین با ازخودگذری برای ایجاد آن کمک کرد. ما یادگار او را گرامی میداریم و پس از بازگشت من به افغانستان، یکی از بخشهای این اکادمی را به نام ایشان مسمی خواهیم کرد.
همچنین به تورن هینس، بهبود و صحتیابی دوبارهتان را تبریک میگویم. اراده استوار و تلاش شما برای پیشرفت با وجود همهی ناملایمات، نشاندهنده روحیه مسلکی و پایبندی شما به سوگندتان است.
میخواهم یاد ۲۲۱۵ آمریکایی را که جان خود را در این مسیر از دست دادند، گرامی بدارم. همچنین به بیش از ۲۰ هزار سرباز زخمی، صدها هزار نفری که دوباره به وظیفه اعزام شدند و نزدیک به یک میلیون آمریکایی که در کشور من خدمت کردهاند، ادای احترام میکنم. شما در دوردستترین درهها، کوهپایهها و دشتهای سوزان افغانستان خدمت کردید و هر یک از شما میراث و خاطراتی از آنجا به همراه دارید. وقتی میشنوم سربازانی که در کشورم خدمت کردهاند میگویند «پارهای از قلبم را در افغانستان گذاشتهام»، بهعنوان رئیسجمهور افغانستان عمیقاً خشنود میشوم. از شما تشکر میکنم و به صراحت میگویم که خاطرات شما نیز در قلب هر افغانی که با او در تماس بودهاید، حک شده است.
شما تنها برای جنگ به کشور من نرفتید؛ شما مکتب، بند (سد) و جاده ساختید. در کنار این زیربناهای فیزیکی، شما رویکرد جدیدی از نظم، دسیپلین و فداکاری را با خود آوردید که نیروهای امنیتی افغان از این میراث پاسداری خواهند کرد. هرچند نقش محاربوی ایالات متحده در ۳۱ دسمبر ۲۰۱۴ به پایان رسید، اما میراث بزرگی برجا ماند: «قوای امنیتی افغان». نیروهای خاص ما که شانه به شانه با شما کار کردهاند، امروز مأموریتهای دشوار را به پیش میبرند. قولاردوها و بخشهای اطلاعاتی ما در نتیجه تعامل با شما تغییر بنیادین کردهاند.
من افتخار آشنایی و کار با بهترین جنرالان آمریکایی همچون مکنیل، آیکنبیری، دانفورد، پتریوس، الن و اکنون جنرال کمپل را داشتهام. در این جنرالان، حس واحدی از هدفمندی و انجام وظیفه میهنپرستانه را دیدم که نه تنها برای آمریکا، بلکه برای افغانستان نیز تلاش میکنند. همچنین از دیپلمات ورزیده، جان کری، تشکر میکنم که در شرایط دشوار کنار ما ایستاد و با حوصلهمندی بر وحدت استراتژیک ما تمرکز کرد. از وزیر دفاع آقای کارتر نیز بابت درک دوجانبهشان سپاسگزارم. از رئیسجمهور اوباما به خاطر صراحت در تعیین چارچوب زمانی خروج نیروها تشکر میکنم؛ فعالیتی که یک معجزه لوجستیکی بود.
راهی که شما برای انتقال تجهیزات باز کردید و به نام «راه شمال» شناخته میشود، اکنون به بزرگترین مسیر ترانزیتی ما به اروپا مبدل شده است. آنچه در زمان جنگ شکل گرفت، اکنون «راه لاجورد» و راه صلح و پیوند ما با جهان است.
من و داکتر عبدالله متعهد هستیم که در برابر هر دالر مالیاتدهندگان آمریکایی که با سختی به دست آمده و در اختیار افغانستان قرار گرفته، حسابده باشیم. ما در پی ایجاد سیستمهایی پایدار هستیم که افغانها بتوانند برای دههها از آن استفاده کنند. پیام اصلی من این است: ما نمیخواهیم بار دوش باشیم. به تعبیر رئیسجمهور کندی، ما نمیخواهیم بپرسیم آمریکا برای ما چه میتواند بکند، بلکه میخواهیم بگوییم افغانستان برای خود و جهان چه خواهد کرد. ما میخواهیم به امور خود رسیدگی کنیم.
ما دولتی هستیم که در خط مقدم جبهه قربانی میدهد. تروریزم یک پدیده شریر است، اما پیام مردم افغانستان به تروریستها این است: شما نمیتوانید ما را شکست دهید یا مطیع سازید؛ ما پیروز میشویم. همکاری ما با آمریکا در این مبارزه حیاتی است، چرا که ما از آزادی جهان و آینده دخترانمان دفاع میکنیم.
امیدوارم روزی فرا برسد که سربازان آمریکایی نه به عنوان نظامی، بلکه به عنوان سیاح به افغانستان بازگردند و از زیباییهای کشوری که برایش خدمت کردهاند، دیدن کنند. امیدوارم روزی مردم ما بتوانند در خانههای خود میزبان شما باشند و دستتان را به نشانه سپاس بفشارند. به امید تحکیم هرچه بیشتر دوستی میان افغانستان و ایالات متحده آمریکا.
تشکر از شما.