ایجاد نیروهای امنیتی مسلکی، فراگیر و پایدار برای ثبات ملی
(خطاب به محصلین پوهنتون ملی دفاعی، اکادمی پولیس و ریاست عمومی امنیت ملی)
- عزت و فداکاری: ارجگذاری به شجاعت و ازخودگذری نیروهای امنیتی و دفاعی.
- عبرت از تاریخ: آموختن از دشواریهای گذشته برای تقویت و استحکام هرچه بیشتر ملت.
- امنیت ملی: حفاظت از جغرافیای افغانستان، مردم و حاکمیت ملی کشور.
- مسلکیگرایی: تضمین نهادهای امنیتی فراگیر، غیرسیاسی و استوار بر اصل شایستهسالاری (ضوابط).
- حفاظت از غیرنظامیان: صیانت از زندگی، حقوق و تامین عدالت برای تمامی شهروندان.
- حمایت از خانوادهها: رسیدگی و مراقبت از خانوادههای شهدا، یتیمان و بیوهزنان.
- همکاریهای منطقهای و جهانی: تلاش مشترک با شرکای بینالمللی برای حفظ ثبات و صلح.
- وحدت ملی: ترویج روحیه اعتماد، همبستگی و انسجام در سراسر کشور.
- صلح و گفتگو: پیگیری پروسه آشتی ملی بدون معامله بر سر حاکمیت ملی.
- آموزش و توسعه: آمادهسازی نسلهای جدید، متعهد و ماهر برای دفاع از خاک.
- ارزشها و هویت: پاسداری از اصول اسلامی، ملی و اخلاقی در مسیر خدمت به وطن.
۲۸ میزان ۱۳۹۴
بسم الله الرحمن الرحیم
د ګران افغانستان د ملي اردو، ملي پولیسو او ملي امنیت قدرمنو منسوبینو، ګرانو محصلانو، خوېندو او وروڼو، السلام علیکم و رحمة الله و برکاته!
قوای امنیتی و دفاعی، از پایههای اساسی استقرار و ثبات کشور بوده و تکیهگاه و سپر مقاوم ملت در برابر حوادثی است که کشور را به صورت روزانه تهدید میکند. هموطنانتان نیز مانند من با دیدن شما جوانان در لباس نظامی، احساس امنیت، مصونیت و سربلندی میکنند. آنانی که روزهای دشوار زندگی در کشور را دیدهاند، به قدر و اهمیت سربازان فداکار و منصبداران دلیر قوای مسلح کشور، به خوبی آگاهاند و به آنان میبالند.
این آگاهی نتیجه مستقیم تجارب تاریخی ملت ما در چند دههی اخیر است. من از زبان هزاران زن و مرد در نقاط مختلف کشور عزیزمان باربار خاطرات تلخ بیسرنوشتی و در ترس زیستن را شنیدهام. آن روزها که مردممان در پی سقوط ارزشی نیروهای مسلح که به خاطر خدمت به ایدیولوژی و حکومت، مردم خود را هدف قرار میدادند و از ملی بودن به دور شده بودند، و یا در نبود و سقوط ساختارهای دولتی و مخصوصاً اردو، مردم زیر سایه تفنگداران غیر، به نام این و آن، مورد آزار و اذیت، ضرب و شتم، و کشتارهای بیرحمانه قرار میگرفتند و داروندارشان به تاراج رفته بود، آن روزها که شهرها و تاکستانهایمان به آتش کشیده میشد و هموطنان باعزت اهل هنودمان به خاطر دینشان، برخلاف ارشادات دین مقدس اسلام، به اجبار یک رنگ خاص لباس را میپوشیدند و مردمان زن و مرد، مُسن و جوان، بزرگان محل و اقوام در محضر عام توهین و لت و کوب میشدند، روزهای تلخ و تاریک تاریخ مردممان است. آن روزها دردهای مشترکی را در وجود این ملت به وجود آورده است. این درد مشترک، تمامی افراد این سرزمین مظلوم و عزیزمان را از جنوب تا شمال، از غرب تا شرق و کوهپایههای مناطق مرکزی ما را در خود تنیده است. این درد مشترک به باور من، بنیاد قوی یک تاریخ مشترکمان و نهادهای حافظ این کشور گردیده است.
تېري خاطرې که ترخې هم دي، خو په کار ده چې یادې یې وساتو او عبرت ورنه واخلو. دوه ویشت کاله پخوا له خوست نه په موټر کې ګردېز ته راتلم، دا چې لاره خرابه وه، دا چې پلونه رنګ وو، دا چې برق نه و، دا چې په سرکونو پر یونیفورم ملبس کسان نه وو او بلکې بې بندوباره ځوانانو له خلکو په زور پیسې ټولولې، په دې باره کې څه نه درته وایم. زه یوه بله ترخه خبره درته کوم. د داوود خان مرحوم د وخت یو پخوانی منصبدار مې ولید. په هغه وخت کې ډګروال و، ما وپېژانده، د لارې په سر یې څادر غوړولی و، د خپل کور زاړه لوښي یې خرڅول او په همدې حال کې مې په یو موټر کې د افغانستان د فرقو وسایل ولیدل چې خدایزده چېرته به وړل کېدل چې خرڅ شي. ټانکونه ټوټه ټوټه شوي وو، په موټرو کې بار وو چې له دې وطن نه د باندې ولېږدول شي. فابریکې ایستل شوې او په موټرو کې بار وې چې نورو هېوادونو ته ولېږدول شي.
ځینې بدمرغه کړې آرزو لري چې په افغانستان باندې بیا هماغسې ورځې راشي چې دفترونه او وسلې یې کباړ شي او خلک یې در په دره شي، خو دا آرزو به یې هېڅکله پوره نه شي او دا آرزو به ګور ته یوسي.
پنځلس کاله پخوا په افغانستان کې داسې امنیتي او دفاعي قوت نه و چې د ټول ملت نمایندګي وکړي او ټول افغانان یې خپل قوت وبولي، حال دا چې اوس د الله تعالی ﷻ په فضل او کرم، موږ قوي امنیتي قوتونه لرو چې د ټول ملت استازیتوب کوي او زموږ د ملي بیرغ او ملي تاریخ غوندې زموږ د وحدت او پیوستون د سمبول حیثیت لري. الحمدلله ملي او اسلامي ارزښتونو ته پابند دي او د هېواد په هر ګوټ کې یې خلک په لیدلو خوشحالېږي او د خپل ځان، مال او عزت ساتندوی یې ګڼي.
تېره جمعه کندز ته تللی وم. د دې ولایت مشرانو او سپین ږیرو په یوه خوله غوښتنه کوله چې کندز ته دې د ملي اردو، ملي پولیسو او ملي امنیت لا زیات قطعات راشي او د دغه ولایت د دفاع لپاره دې عملیات ادامه ومومي.
پوښتنه دا ده چې د کندز شریف خلک او مشران ولې غواړي چې د هېواد د مسلح قوتونو په چوکاټ کې دې دغه ولایت ته لا زیات امنیتي قوتونه ورشي؟ موږ ولې د هېواد له نورو ولایتونو نه هم د خلکو دغسې غوښتنې لرو؟ زه چې هر ولایت ته ځم یا خلک ګورم، په یوه آواز وایي چې موږ ته امنیتي قوي را ولېږئ. زموږ د غیرتي عسکرو او زموږ د بې همته غلیمانو اصلي تفاوت په همدې ځای کې دی چې خلک زموږ له اردو سره سکون احساسوي. تاسې کندز او نور ځایونه ولیدل چې کله تروریستان او غلیمان د لږ وخت لپاره هم ورغلل نو خلک یې بې حده په تکلیف کړل. له کندز نه تر یوې اونۍ په کمه موده کې تر دیارلس زره زیاتې کورنۍ مجبورې شوې چې کورونه پرېږدي. تاجیکستان هم د خلکو د هجوم له وېرې سرحد بند کړ. د ترهګرو رویه داسې ده، خو په مقابل کې زموږ د غیرتي عسکرو چلند دا دی چې آن له غلیم سره هم د قانون او عزت او عدالت له اصولو سره سم چلېږي. د دوی د رویې او سلوک تعریف نړیوالو موسسو او منجمله ملګرو ملتونو هم کړی دی او ویلي یې دي چې افغان سرتېرو له خلکو سره ښه رویه کړې ده. اوس چې کندز بېرته د افغانستان د ملي اردو او امنیتي قوتونو په لاس کې دی، نو په لرو ورخو کې تر نهه زره زیاتې کورنۍ کندز ته ستنې شوې دي او دا لړۍ لا روانه ده. د کندز ټولې بې ځایه شوې کورنۍ به ان شاءالله تعالی زر تر زره په کندز کې ځای پر ځای شي او همدارنګه به ستاسې له برکته، د افغانستان ټول ولس ځان په دې وطن کې خوندي وبولي. سرحدونه هغه وخت رامنځته کېږي چې په یوه هېواد کې اتفاق او اتحاد نه وي. زموږ کور یو دی، او زموږ کور یو افغانستان دی.
این است تفاوت ما با دشمنان مردم ما. شجاعانه و عاشقانه جنگیدن برای هدف بزرگ، افتخار ماست؛ و مروت و مدارا، خصلت و فطرت عیاری سربازان ماست.
زیرا مردم شریف ما و به صورت خاص سربازان و افسران قوای مسلح ما خون و خوی گذشتگان شجاع چون محمود غزنوی، ابو مسلم خراسانی، احمد شاه بابا و هزاران گمنام و نامآور نام آزادی از تمامی اقوام این سرزمین غرورآفرین را در رگها و احساسات خود دارند. قهرمانانی که دیگران نامهای آنان را بر سلاحهایشان گذاشتهاند تا دشمن خود را بترسانند، ولی ما روح و روحیه آنان را با خود داریم. غزنوی و غوری از آن ماست.
فرزندان عزیز!
پانزده سال قبل ما میراثدار یک کشور شدیم که تمامی نهادهای آن سقوط کرده بود و بیرق ملی این کشور بدبختانه در هیچ تهانه و لوای سرحدی و نهادهای ما در اهتزاز نبود. از صفر آغاز کردیم، تا از زیر خاک و خاکستر و آوارهای خرابشده از جنگ، به همت جوانان و دلیرمردان این کشور بنیاد قوای امنیتی و دفاعی کشور را بگذاریم. تشکیل قوای مسلحمان کار آسانی نبود، از خودگذری و ایثار گروههای مختلف سیاسی و اجتماعی را میخواست، به تعهد و فداکاری مردم نیاز داشت و در عین زمان به باور و اعتماد بینالمللی نیاز بود تا با افغانستان کمکهای مالی، تخنیکی و تسلیحاتی داشته باشند.
ما تنها کشوری نیستیم که ضرورت به همکاری داشتیم. زمانی که جاپان و آلمان در اثر جنگهای مداوم به کمکهای دیگران احتیاج پیدا کردند، به آنها مساعدت صورت گرفت و چون دارای نهادهای نیرومند بودند، از فرصتها و زمینههای پیشآمدت به بهترین شکل استفاده کردند؛ اما کوریای جنوبی یکی از فقیرترین ممالک بعد از جنگ جهانی که از جنگ به شدت متأثر شده بود، به کمک تمویلکنندگان بینالمللی و با داشتن مشکلات نهادی مانند ما، اما با یک اراده مستحکم، توانست در کمتر از سه دهه در قطار اول کشورهای توسعهیافته و متمدن جهان، جای باز کند و با عزت و سربلندی، نهتنها استقلال و حاکمیت خود را حفظ کند بلکه در انکشاف جهان، با قوت و سربلندی، سهم خود را ادا نماید.
اگر رهبران این کشورها به دنبال منافع کوتاهمدت شخصی خود میبودند، نه تنها که رفاه و سعادت را به هموطنان خود فراهم نمیکردند که به احتمال قوی حاکمیت ملی و استقلال خود را نیز از دست میدادند. ما هم میتوانیم با از خودگذری و تعهد بزرگان خود و همکاری تمام مردم، با مشکلات باقیمانده مبارزه کنیم و با دید درازمدت با توجه به بهترین منافع نسلهای آینده، از روی تعمق، فکر و اندیشیدن و نه احساسات، تصمیم بگیریم و در برابر خداوند ﷻ و تاریخ خویش، سربلند باشیم.
به همین دلیل است که ما از تصمیم تاریخی رئیسجمهور اوباما و سایر همکاران بینالمللی ما مانند جرمنی، انگلستان، جاپان و سایرین مبنی بر تداوم کمکهای تخنیکی و نظامی که در چوکات توافقنامههای دوجانبه استراتیژیک و یا توافقنامه امنیتی دوجانبه که اساس آن را فیصلهی مردم ما در لویهجرگه مشورتی سال ۱۳۹۲ گذاشته شده بود، استقبال و ابراز امتنان کردیم. تصمیم رئیسجمهور اوباما، واقعاً تصمیم تاریخی بود، چون اعتبار بالای این ملت آزاده و مردم پرافتخار ماست. این تصمیم در نتیجه رایزنی و مشوره مستقیم با مسوولین ملکی و نظامی ما و تحت رهبری دولت وحدت ملی و مشوره مداوم من با جناب داکتر عبدالله عبدالله، معاونین ریاست جمهوری، جناب دوستم و جناب دانش، و سایر رهبران سیاسی و جهادی کشور، نهادهای مدنی، علما و نهادهای اکادمیک کشور و بر اساس دو دلیل عمده صورت گرفته است.
اول، سربازان و مردم ما در سال دشوار جاری نشان دادند که از کشور و دستاوردهای خود با شجاعت و خودگذری دفاع میکنند و ثابت کردند که جای خالی امکانات و تجهیزات را با روحیه بلند وطندوستی و مورال عالی جانبازانه و با ایمان، پر میکنند. ممالک زیادی هستند که این امتحان را موفقانه طی نکردند، با گذشتن از این امتحان، دنیا مجبور به شناخت و اعتراف به توانایی نیروهای امنیتی ما و در نهایت دوام همکاری و حمایت به عنوان متحد و همکار برابر و مساوی شد. به حیث سرقوماندان اعلای قوای امنیتی و دفاعی افغانستان از صمیم قلب از هر عضو قوای مسلح کشور، ابراز امتنان میکنم.
دوم، مأموریت ما با جهان در امر مبارزه با تروریزم و تأمین ثبات و امنیت در افغانستان، مأموریت مشترک برای صلح و امنیت جهانی نیز است. نیاز متقابل، ما را در یک مأموریت مشترک و برابر قرار داده است.
در منطقه نیز، به استثنای پاکستان که با ما در یک جنگ اعلان ناشده است، یک اجماع عمومی را توانستهایم ایجاد کنیم که یک افغانستان باثبات باعث ثبات منطقه و رفاه همگانی در منطقه میتواند شود. برای تکمیل این اجماع در منطقه ما تأکید کردهایم که اساس مناسبات ما با همسایه جنوبی ما پاکستان، بر اصل تأمین و تحکیم صلح و مبارزه مشترک با پدیده شوم تروریزم است. افغانستان هیچ وقت آزادی خود را قربانی نخواهد کرد.
تداوم همکاری جهان و اجماع منطقه یک فرصت تاریخی را برای ما به ارمغان آورده است. حال ما باید از این فرصت استفاده اعظمی برای به پا ایستادن و قرار گرفتن در قطار ملل پیشرفته و باثبات بکنیم. فرصتی که در بعضی موارد در سالهای گذشته از آن استفاده درست نشد و از دست رفت. مردم ما در پهلوی شجاعت و عیاری ذاتی، مردمان ارجگذار و باسپاساند، دستانی را که برای دوستی دراز شده باشد، با صمیمیت و گرمی میفشارند. همچنین زیاد بوده دستانی که برای مداخله و دشمنی دراز شده و مردم ما آن دستان را بریدهاند. تاریخ به یقین شاهد است که دسیسههای بسیار زیاد در این کشور مقدس، دفن خاک شده است.
من از تمام مردم افغانستان و به خصوص از بزرگان سیاسی، علما، وکلای محترم پارلمان، رسانهها و جامعه مدنی میخواهم که حمایت از نیروهای امنیتی را به محور اصلی نظریات، ابتکارات و عملکردهای خود تبدیل کنند. جنگیدن و مبارزه را برای نیروهای شجاع ما بگذارند و از نقش و اهمیت آنها حمایت همهجانبه کنند. بگذارید جنرالان ما جنرالی کنند، تجار ما تجارت و سیاستمداران ما سیاست معقول کنند.
خوشبختانه از آرزوهای بزرگ مردم ما این است که نهادسازی شود تا ما به پای خود بایستیم. این نکته همچنین در یافتههای اولیه کمیسیون حقیقتیاب برای کندز است، که مردم گفتهاند: ما نظام و امنیت از طریق نظام میخواهیم، نه نان. مردم ما توانایی آن را دارند که در چارچوب نظام، نان پیدا کنند. وظیفه ماست که نظام بسازیم. برعلاوه، تجربه شخصیام در زمان انتقال مسوولیتهای امنیتی مثال روشن در این زمینه است. ما تصمیم گرفتیم تا با اتکا به خود، رسالت دفاع از وطن و خاک خود را به سربازان جوان و منصبداران لایق خویش بسپاریم. در دوران انتقال امنیتی، من با سفرهای متعدد به همه ولایات کشور، با هزارها سرباز و منصبدار قوای امنیتی و دفاعی دیدار داشتم و در نتیجه این دیدارها اطمینان و تعهد کامل را که سربازان یک ملت بزرگ باید داشته باشند، به چشم خود در قوای امنیتی و دفاعی افغانستان دیدم.
د انتقال د پروسې په وخت په بامیان کې یوه عسکر راته وویل چې درې ځله زخمي شوی او خدای ﷻ ساتلی یم. که لس ځله نور هم زخمي شم خپله خاوره به ساتم. یا هغه دوه میندي مې هېڅ وخت نه هېرېږي چې یوې یې په بدخشان او بلې په پکتیا کې عین حالت درلود. دوه زامن یې د هېواد د دفاع په خاطر شهیدان شوي وو، خو درېیم زوی یې هم د ملي اردو په لیکو کې شامل کړ او ویې ویل چې زموږ زلمو ته د خدای ﷻ مینه، د وطن مینه او د خاورې مینه له پلرونو نه په میراث کې پاتې ده، موږ به خپل بیرغ اوچت ساتوو.
دیدگاه من این است که قوای امنیتی و دفاعی ما، نیرویی باشد که تمام افغانها خود را در آن ببینند؛ افغانستانشمول، اساس و پایه ثبات و وحدت ملی در کشور؛ و حافظ تمامیت ارضی و عزت مردم سربلند افغانستان باشد، غیرسیاسی و غیرحزبی باشد؛ همچنین نماینده هر قریه، منطقه، ولسوالی و ولایت افغانستان باشد؛ و از روحیه اسلامی و ملی برخوردار باشد، دارای تجربه و تعلیم مسلکی و بالاخره عامل ثبات منطقه و آرامش روحی مردم افغانستان باشد. مردم افغانستان بزرگترین اعتبار را بالای قوای امنیتی و دفاعی افغانستان کردهاند. چون مسوولیت نگهداشت ناموس ملی خود را به شما تحویل کردهاند. برای تحقق این هدف بزرگ عملاً گامهای عمده برداشتهایم. تلاش، تحصیل و آموزش شما به عنوان نسل نومان که از کورهگاه دود و آتش بهدر آمدهاید، ما را به دسترسی هرچه بیشتر این آرمان نزدیک میسازد و مخصوصاً وجود دختران موجب افتخار ماست.
ما به صراحت میگوییم که مردم و دولت افغانستان، متجاوز و جنگطلب نیستند، ما خواهان خونریزی نیستیم، ما نمیخواهیم کسی بیوه و یتیم شود، چون ما درد بیوهگی و یتیمی را از همه مردم دنیا، زیادتر احساس میکنیم. ما نمیخواهیم خانه کسی، و قُرا و قصبات ما ویران شود. همه ما این را میدانیم که جنگ راه حل نیست، به همین دلیل من مکرراً از افغانهای ما که میخواهند سلاح بر زمین بگذارند، خواستهام که دروازههای صلح و گفتگو به روی آنهایی که میخواهند، ارزشهای قانون اساسی ما و دستاوردهای یک دهه گذشته ما را رعایت میکنند، باز است. از هر عالم دین، متنفذ جامعه مدنی و قومی، و تاجر ملی تقاضای من این است که در آوردن صلح پایدار کوشش کنیم؛ زیرا صلح یک «پروسه ملی» است. ما هیچ وقت تسلیم به زور نخواهیم شد اما قیمت جنگ را باید بدهند. این جنگ بالای ما تحمیل شده. بر اساس تحمیل افغان تن نمیدهد اما در میز مذاکرات ما به عزت در سخنان بینالافغانی به زودی نتیجه رسیده میتوانیم و ضرورت است حرفهای بینالافغانی را به صورت یک پروسه ملی و نه تنها دولتی، به تمام معنی شروع کنیم. امید است دستاوردهای مشخص و همهجانبه داشته باشیم.
اما این را وظیفه و حق خود میدانیم که از مردم خود دفاع کنیم و به باغیان و شورشیان که به هر نام که باشند، اجازه ندهیم که مردم ما را به قتل برسانند، پُل، پلچکها و سرکهای ما را ویران کنند. این پُل، پلچکها و سرکها با خون جان و بر اساس تقاضای مادران، پدران و خواهرانشان اعمار شده است.
هر صدمهای که به زیربنای افغانستان میرسد، صدمه به پیکر خود ماست. دروازههای مکاتب را ما باید باز بگذاریم. ما نمیتوانیم بیشتر از این بپذیریم که دختران ما همانند تورپیکی به خاطر عشق به خدمت به مردم و وطن در کندهار شهید شوند و یا خانوادههای ما همانند خانوادههای هموطن ما در کندز، هر روز به دست جلادان بیرحم قتل عام شوند. ما بر اساس ارشادات الهی از خاک و مردم خود دفاع میکنیم، و در این راستا منسوبین قوای مسلح ما شجاعتمندانه و با ازخودگذری به قربانی دادن حاضرند. باز هم من افتخار میکنم که قوای امنیتی و دفاعی ما مجدانه از این خاک دفاع میکنند. من اطمینان کامل دارم که شما محصلین عزیز نیز مانند گذشتگانتان سنگرداران قوی و متعهد این مرز و بوم میشوید.
در دیدارهای متعددم با سربازان و افسران قهرمان اردوی ملی، پولیس ملی و امنیت ملی که به خاطر نجات جان هموطنان، دستها و پاهای خویش را از دست دادهاند، با قاطعیت و متانت از ایشان شنیدهام که پشیمان نیستند که دستها و پاهای خود را از دست دادهاند؛ زیرا به خاطر وطن و مردم ما به هر قربانی حاضرند. وزیر صاحب داخله همراه من بود که در شفاخانه پولیس ملی زیادتر از ۶۰ ساتنمن و افسران را دیدیم و هر کدامشان به یک آواز گفتند که سربازان این وطن هستند و به خاطر هر وجب این خاک و بیرق پرافتخار ما صدها بار و هزاران بار قربانی خواهند داد.
قربانی و ازخودگذری منسوبین دلیر کشور ما، به من اطمینان میدهد که با وجود تداوم حملات به قریهها و شهرهای ما و با وجودی که چالشهای ما در امر دفاع از وطن بزرگاند، اما موفقیت ملت ما در دفاع از کشور و مردم حتمی است. ما تا مدتی کوتاه همچنان با چالشهایی مانند غورماچ، موسی قلعه و کندز مواجه خواهیم بود؛ اما در صورتی که به قربانیهای این قهرمانان به عنوان یک ملت ارج گذاریم و با ایجاد فضای اطمینان و همدلی در کشور عمل کنیم، توفیق الهی از آن مردم ماست.
همدلی در عرصه سیاسی به صورت خاص از پیشزمینههای این موفقیت است. به عنوان یک ملت بزرگ و معتقد به کثرتگرایی و شکیبای، ما میتوانیم اختلاف نظریاتی، گروهی و تیمی خود را به صورت باز و با استفاده از منطق و حکمت تنظیم کنیم. به فرموده جناب رسول اکرم ﷺ این گونه اختلافات مایهی رحمت است، البته تا زمانی که مطابق اصول و مسالمتآمیز و به طریق احسن باشد.
ما فرصتهای زیادی برای بحثهای سیاسی و اجتماعی خواهیم داشت و در بحثهای آینده، من راجع به اقتصاد و نان مردم و حکومتداري با شما صحبت خواهم کرد، اما فرصتی نداریم که برای دفاع از افغانستان غفلت کنیم و یا فرصت را به عقب اندازیم. همه ما و همه داروندار ما در خدمت دفاع از افغانستان و برای اعتلا و سربلندی مردم ما باید هزینه گردد. دشمنان ما باید بدانند که ما هیچگاه تسلیم به زور نخواهیم شد.
سربازان ما در میدان جنگ با داشتن اطمینان از دولتمداران و بزرگان سیاسی ما پیروز خواهند شد. پس باید برای ایجاد اعتماد، وحدت ملی، شکیبایی و همدیگرپذیری کار و تلاش نماییم. من همه را دعوت به رفتن و رسیدن به این هدف والا میکنم.
زموږ د ملي اردو او امنیتي قوتونو غیرتي منسوبین چې د کندز د شهید سرتېري عمران الدین او د ننګرهار د شهید بریدمل مراد ګل او شهید ډگرمن عنایت الله غوندې یې د دین، وطن او مسلمان ملت د دفاع په لاره کې سرونه قربان کړي، د افغانستان د تاریخ ویاړونه دي. موږ د یوه واحد ملت په حيث مکلف یوو چې د آزاد، آباد او باثباته افغانستان لپاره د دوی ارمانونو ته وفادار ووسو او د ګران وطن دفاع خپله ملي، اسلامي او افغاني وجیبه وګڼو.
تل دې وي افغانستان!
پایندهباد افغانستان!