استقلال افغانستان: وحدت، جوانان و مسیر به سوی آیندهای شکوفا
بیانیه در مراسم تجلیل از نود و هشتمین سالروز استقلال در هرات
نکات اساسی:
- افتخار ملی: گرامیداشت استقلال، قهرمانان و تاریخ افغانستان.
- وحدت: ترویج همبستگی میان تمام مناطق، اقوام و نسلها.
- رهبری جوانان: تشویق جوانان افغان برای اعمار و ساختن کشور.
- آموزش از تاریخ: استفاده از موفقیتها و ناکامیهای گذشته برای هدایت امروز.
- امنیت: ارجگذاری به نقش اردو و نیروهای امنیتی در حفاظت از حاکمیت ملی.
- صلح و بازسازی: پیشبرد مصالحه، توسعه و همکاریهای مشترک.
- مسئولیت مدنی: تأکید بر وجیبه و وظیفه در قبال پیشرفت ملی.
- چشمانداز آینده: برنامهریزی برای رفاه و آسایش نسلهای آینده.
٢٨ اسد ١٣٩٦ | هرات
بسم الله الرحمن الرحیم
سلام به هرات!
سلام به زاد بومِ آزادگان و قامت افراشتگان،
سلام به شهر جوانان پرشور و امیدآفرین،
سلام به شهر مردان و زنان عَلَمبردار عِلم و ادب و فرهنگ
سلام به شهر خواجه عبدالله انصاری، امام فخر رازی و مولانا عبدالرحمن جامی و سلام به افغانستان، به سرزمین مردمان غیور و صبور، به زادگاه شیر مردان و شیر زنان آزاده و سلحشور.
در قدم اول مراتب عمیق امتنانم را و تمام ملت را از خاطر امضای میلیونی بیرق افغانستان ابراز و از هر کدامتان تشکر میکنم.
معنای این یک میلیون امضا چیست؟ معنای این یک میلیون امضا تجدید عهد با نیاکان، قهرمان ملی ما امانالله خان، تجدید عهد به آینده افغانستان و جهاد مقدس مردم است. از آن جهت از قتالی صاحب و تمام جوانانی که این ابتکار را انجام دادند و این افتخار را افغانستانشمول ساختند، از صمیم قلب تشکر میکنم.
تشکر از هرکدامتان که از نقاط دوردست این ولایت باستان، امروز به شهر هرات و این مجلس تشریف آوردید. تشکر از قولاردوی ظفر و تمام قطعات کماندو و ضربتی که در صف اول مبارزه قرار دارند. تشکر از زون پولیس، نظم عامه، پولیس سرحدی و قطعه خاص. تشکر از امنیت ملی، قطعه واکنش سریع و تشکر از ورزشکاران، علما، شورای ولایتی، نخبگان و شورای ملی.
د افغانستان د آزادۍ، آبادۍ او استقلال د لارې اتلانو ته سلام،
د غازي امان الله خان روح ته سلام، هغه چاته چې ده او ملګرو یې د وطن د استقلال بیرغ اوچت کړ، وطن یې د ترقۍ او انکشاف په لور روان کړ، د معارف مثالونه یې بل کړل او د دنیا له مختلفو هیوادونو سره یې د افغانستان د دوستانه روابطو بنسټ کېښود.
به نمایندگی حکومت وحدت ملی خاصتاً داکتر صاحب عبدالله، تمام اعضای کابینه و تمام هموطنان!
سلام به همه مجاهدان، مبارزان و تلاشگرانی که برای عزت و سربلندی ملت خود در برابر خودکامگیها ایستادند، به زندانها رفتند، به میادین رزم پا نهادند و از جان خود مایه گذاشتند تا نام نامیِ افغانستان را زنده و پاینده نگهدارند.
امروز این یک میلیون امضا به دشمنان یک پیام واضح دارد: ملت افغانستان متحد و واحد است و به هیچکس تسلیم نخواهد شد. قوای دفاعی و امنیتی در هر حالت آماده سربازی برای این وطن هستند. به نمایندگی تمام قوای امنیتی و دفاعی، وزیر دفاع را تبریکی میدهم که امروز رتبه دگرجنرالی برایشان اعطا شد و به جنرال صاحب ناصر مبارکی میدهم که رتبه تورن جنرالی برایشان اعطا گردید. این رتبهها را از خاطر بستشان نگرفتند، از خاطر زعامتشان گرفتند. خصوصاً از سربازها، بریدملان و افسران تشکر میکنم که گفتند: جنرال صاحب را رتبه بدهید. از خاطر شما بود که امروز ترفیع کرد.
یقین دارم که در خدمت شما به حیث قوماندان قولاردو، زحمات اساسی را انجام داد. همچنان به روح شهید غوری و تمام شهدا، اتحاف دعا مینماییم.
هموطنان گرانقدر، خواهران و برادران عزیز!
ما یکبار دیگر به تجلیل از روزی میپردازیم که نقطهی عطف بزرگ در تاریخ معاصر ماست. روزی که فرزندان راستین افغانستان توانستند استقلال و آزادگی این ملت را بر صفحه تاریخ، نقش جاودانه بزنند.
سالروز تجلیل از اعادهی استقلال کشور برای ما معانی گوناگون دارد. از یکسو روز احیای غرور و عظمت ملی ما است و حکایتگر آزادگی و بزرگاندیشی نیاکان ما که میخواستند افغانستان از میان امواج متلاطم تاریخ با سربلندی عبور کند.
آنان دیده بودند که ملتها و اقوام متعددی در برابر طوفان حوادث از پای در آمدند و چون نقشی بر کرانهی ساحل تاریخ، محو شدند. آنان دیده بودند که مقاومت در برابر امپراطوریهای بزرگ، هزینهی میطلبد به سنگینی دردها و رنجهای چندین ساله یک ملت و ارادهی میطلبد به عظمت کوههای سر به فلک کشیده هندوکش و پامیر.
آنان از دشواری این راه نهراسیدند و از شکوه و عظمت مردم خود چشم نپوشیدند. آنان راه پر مخاطره آزادیخواهی و استقلالطلبی را تا پایان آن پیگرفتند، و سرانجام، آن کسی که خود قهرمان این داعیه بزرگ بود تاج و تخت خویش را بر سر این آرمان بزرگ فدا نمود. او بود که به جوانان این سرزمین باورمندی به خود و اراده خود را تعلیم داد.
او بود که به زنان این کشور حق تعلیم و تحصیل را برگردانید. او بود که خواست تا قریههای ما با شهرها وصل شود، و شهرهای ما با دنیای مدرن همطراز و همتا باشد.
ګرانو ځوانانو، قدرمنو وطنوالو،
زموږ د خپلواکۍ ورځ که له یوې خوا د استقلال د ګټونکو د درناوي ورځ ده، له بلې خوا، معاصر تاریخ ته د بیا کتنې او له خپلو کامیابیواو ناکامیو نه د درس اخیستلو یو بهترین فرصت هم دی. د اسد ٢٨مه نېټه دې مهمې پوښتنې ته د ځواب ورکولو یو فرصت دی چې زموږ د تاریخ دغه زرین باب ولې نیمګړی پاتې شو؟
این فصل تاریخی ما، فصل عظیم ما چرا ناتمام ماند؟ د ثبات، ترقي او سوکالۍ سفر مو ولې په منظم ډول دوام پیدا نه کړ او هغو مقصدونو ته لا ولې نه یوو رسېدلي چې کابو سل کاله پخوا، د استقلال د ګټلو په وخت زموږ نیکونو لرل؟ ولې لا تراوسه نورو ته محتاج پاتې یوو؟ او خلک مو لا مجبور دي چې په فقر او بېوزلۍ کې ژوند وکړي؟
موږ دې ته ضرورت لرو چې خپل تاریخ بیا بیا ولولوو او له خپلې ماضي پند واخلوو.
برادران و خواهران! جوانان و آیندهسازان میهن!
امروز ما در نقطهی سرنوشتساز قرار داریم. اکنون همان لحظهی است که باید اهمیتش را درک کنیم. اکنون زمان تکمیل آن فصل ناتمام است. صدسال بعد از امروز باید ما غم آن را نخوریم که امروز را از دست دادهایم، صد سال بعد از امروز باید جشن بگیریم که امروز کامیاب شده بودیم.
اکنون زمان آن است که حلقههای گمشده را پیدا کنیم. امروز روزی است که باید وحدت ملی خود را تمثیل کنیم. امروز روزی است که ارادهی قاطع و مسئولیت تاریخی خود را در برابر پنج نسل آینده افغانستان ایفا نماییم.
برادران و خواهران!
در چهار سال آینده، اگر ما کمر بسته کنیم و روزه بگیریم و به اصول اساسی دین مبین اسلام و منافع ملی پابند باشیم، پنج نسل آینده افغانستان در رفاه زندگی خواهند کرد. آیا رفاه پنج نسل را میخواهید یا آبادی و رفاه یکهزار نفر محدود را؟
امروز روز تصمیم است که برای قاطبه ملت فداکاری و از آنها نمایندگی کنیم. هیچ یک از آرزوها و آرمانها تحقق نخواهد یافت، مگر روزی که همهی ما، از هر قوم و با هر زبان، خود را در آیینه یک هویت واحد ملی ببینیم. روزی که از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب کشور به یک بیرق بنازیم، به احترام یک سرود به پا خیزیم و به نام یک کشور تلاش و مبارزه کنیم. مثلی که اردوی ملی، ممثل وحدت ملی ما است.
افغانستان به هیچ فرد و گروه خاصی اختصاص ندارد، افغانستان خانه هر شهروند این کشور است، و ما شهروندان این جمهوری آزاده و سربلند، باهم و در کنارهم میتوانیم این فصل ناتمام را باعزت و افتخار تمام کنیم.
اکنون دقیقاً همان لحظه است، همان لحظهی تاریخی و سرنوشتساز. ما بیش از این منتظر نمیمانیم؛ زیرا زمانی برای انتظار کشیدن نداریم. آرمان نیاکان ما و روح بلند آنان بیتابانه به ما چشم دوخته است، به شما، به من، به یکایک زنان و مردان این سرزمین، به فرد فرد ساکنان این مرز و بوم، به هر کسی که از تکیه بر دیگران خسته است، به هر کسی که از آوارگی مردمش در رنج است، به هر کسی که از ریختن خون فرزندان این ملت بیزار است، به هر کسی که از ویرانی مسجد، تکایا و مکتب ما ناخشنود است، به هر کسی که از کشتن داکتر و انجینر ما اندوهگین است، به هر کسی که به افغانستان متحد، یکپارچه، توانا، خودکفا، سربلند و عزتمند میاندیشد و برای آن مبارزه میکند.
ما از هم اکنون دست در دست یکدیگر میگذاریم، ما بر شعارهای تفرقهافکنانه فایق میآییم، ما بر شکافها و فاصلهها پیروز میشویم، ما به نقش یگانه خود در این مقطع تاریخی آگاه هستیم، ما به وسوسههای مغایر با منافع ملی خود تن نمیدهیم. ما به چیزی جز افغانستان و عظمت پایدار آن باور نداریم و جز در چنان راهی پای نمیگذاریم. این نه تعهد یک فرد، گروه و قشر، بلکه افزون بر همه اینها، تعهد راستین و پیمان استوار چندین نسل است که در این لحظه تاریخی در کنار هم قرار گرفتهاند، نسل پیش از جنگ، نسل درگیر با جنگ و نسل پس از جنگ؛ ما همه بر سر یک پیمان یکجا شدهایم، پیمان مبارزه برای تمام کردن فصل ناتمام تاریخ معاصر افغانستان.
کسانی که هنوز بر طبل جنگ میکوبند و به ساز بیگانگان میرقصند، کسانی که هنوز با خنجری در دست، سینه مادر میهن را میشکافند، کسانی که هنوز قربانیهای بیشتری بر افغانستان درد کشیده تحمیل میکنند، آنان در سَمت غلط تاریخ ایستادهاند و از همان رو آنان در برابر اراده یک ملت استوار به زانو در میآیند و سرنوشتی جز شکست ذلتبار نخواهند داشت.
آنان از تاریخ درس نگرفتهاند تا ببینند که آرمان مردانی چون غازی امانالله هنوز هم در جان میلیونها شهروند این سرزمین شور و هیجان و همت و اراده میآفریند و این ملت را یکپارچه و متحد میگرداند.
آنان اگر بصیرت داشته باشند، خواهند دانست که اکنون بیش از هر زمان دیگر، وقت آشتی و هنگام روی آوردن به صلح و امنیت و زمان سهم گرفتن در پیشرفت و اعتلای کشور است نه زمان استمرار خرابی و تداوم ویرانگری.
تاریخ به خوبی گواه خواهد داد که چه کسانی همه همت خود را بر اعمار این سرزمین نهادند و چه کسانی همه توان خود را بر نابودی آن.
با این هم، ما هر دستی را که برای همکاری دراز شود میفشاریم، و به هر ندایی که در آن منافع ملی ما باشد، لبیک میگوییم؛ از هر طرحی که برای سازندگی و بالندگی افغانستان باشد و از هر آدرسی که باشد با جبین گشاده استقبال میکنیم.
در پایان، از جوانان برومند و تمام اقشار هرات باستان تشکر میکنم که با چنین ابتکار ارزندهی، وحدت و انسجام ملی ما را به خوبی متجلی ساختند. پیشنهاد میکنم که با تأسی به این تجربه قابل قدر، در دو سال آینده در سایر ولایات کشور نیز اقدامات مشابهی روی دست گرفته شود تا جشن صدسالگی استقلال افغانستان نقطه عطف دیگری در تاریخ معاصر ما گردد، و تحرک و نشاط سراسری را به مردم ما به ارمغان آورد.
یشهسین افغانستان!
تل دې وي افغانستان!
زنده باد افغانستان!
پاینده باد تحرک و ابتکار جوانان هرات!